........من بی تو

اشکهایم چه کنم وای که امشب سیر است

چهره ی ماه فروزان ز غم من پیر است

تو چه پرسی ز من ای فصل جدا از شادی؟!

که بگو زاده ی اسفند چرا دلگیر است؟!....

چه کنم خود به دل خویش و منش می تازد

دل من هم به قفسهای تنش زنجیر است

خسته، یک روز خراب از بد دوران می گفت

که به زیر تلی از خاک مصیبت گیر است

شکوه از روی تو و سردی و سرما می کرد

آنچنان یخ زده روحش که فرارم دیر است

حیف و صد حیف فسوس از دل سنگش افسوس

که دلم مهر به او داد و جوابش تیر است

از: الهام

من زاده ی فصل بی کس پاییزم

دل خونتر از این خزان حزن انگیزم

از مهر برون آمده ام لیکن حیف

مهرم به بهای کم عیان می ریزم

از شور جوانیم خبر هیچم نیست

کز پیری و فرسودگی اش لبریزم

رنگم چو همین خزان به زردی گرود

من برگی از این درختم و می ریزم

اسفند به سردیت چرا می نازی؟..

حیف از عطشی که پای تو می ریزم

از نسل تگرگ و برف و باران هستی

من در تو پی بهار شور انگیزم!...

مهرت به کجا رمیده ای فصل سپید

در پای تو مهر- سهل- جان می ریزم

   از: الهام    

من از تو یاد گرفتم امروز و فردا کنم

وقتی ازم بپرسی همه چی رو حاشا کنم

من از تو یاد گرفتم قولم فراموشم شه

حرفای پوچ مردم آویزه گوشم شه

من از تو یاد گرفتم فقط آییینه خوبه

تنها دل آدما برای کینه خوبه

من از تو یاد گرفتم راز هارو افشا کنم

به جای آرامشی ولوله بر پا کنم

من از تو یاد گرفتم حرفای بد قشنگن

واسه درمون شیشه همیشه فکر سنگن

من از تو یاد گرفتم که ماه همیشه ماه نیست

که اوضاع زندگی همیشه روبراه نیست

من از تو یاد گرفتم عشقم فراموشم شه

نزارم حتی یک روز باری روی دوشم شه

من از تو یاد گرفتم به زندگی شک کنم

توی تموم ذهنم گذشته رو حک کنم

من از تو یاد گرفتم رو ابرا خونه ای نیست

دروغه حرف عاشق  دل دیوونه ای نیست

من از تو یاد گرفتم فقط خودم عزیزم

برای درد مردم نباید اشک بریزم

من از تو یاد گرفتم چقدر بی اعتمادی

وقتی که حرف میزنی موجی تو دست بادی

(الهام)

                  تو که خود می بینی

باز افسرده ام از شب

                 ز چه غم می چینی ؟

دلم از درد درون دل خود می پیچد

من دل آزرده ام امشب

                 کاش می فهمیدی .......     

بی تو باید در اوج از سقوطی ترسید

من بی تو گم شدم....بیا....بیا فانوس چشمانت را بر سر این جاده ی پر پیچ و خم بگذار.

نمی بینم. نمی شناسم. همیشه تو دستم را می گرفتی و راه می بردی

و من فقط به تو نگاه می کردم

غافل از اینکه شاید روزی تو نباشی.

من تمام خودم را به تو سپرده بودم تا ما شویم.

ولی حالا ما بی تو یعنی من و من بی تو یعنی {      }خالیم.

کمکم کنید.. هی.!....تو...! کمی از خودت را به من قرض می دهی؟؟!!

و برای دل پر درد من از زخم  زبانی داری

کاش آن روز که با خنجر زهر آگینت

به وجودم از عمد

مهر بدنام شدن خواباندی

از تو می پرسیدم

به کدامین مدرک

رجز از عاقلیت می خوانی

و ز درد دل من

سخن ریز و درشت

به زبان می رانی

ولی اندوه تو بیش از من بود

و من از شرم نگاهت آن روز

به لبم مهر سکوتی بستم

و حقیقت این است

من از این بیش و کمت می ترسم

« نکند میل به رفتن داری؟!!

نکند عزم شکستن داری؟!!»

نفهمیدی که رنجیدم

 تو را از گونه بوسیدم

به روی توبه خندیدم

من از چیزی که ترسیدم

همین بود عاقبت دیدم

برایت آیه ی دردم

چرا این را نفهمیدم 

هم مرا از ریشه می کندی هم او را از نهاد

تو را با اشک همدم می شناسم

دلا دور از مصیبت یک دمت نیست

تو را من غرق ماتم می شناسم